Dünyada kurumsallaşma, halka açılma gibi trendler öne çıkıyor. Öyle bir hava var ki, aile şirketleri başarısızdır, eninde sonunda batarlar. Bu doğru mudur? Neden bu yönde bir inanış var?

Son yıllarda "Aile şirketi" olmak konusunda çok fazla değerlendirme yapılıyor ve kavram kargaşası içinde belki bir yanlışa düşülüyor. O da, "aile şirketi" ve başarısızlığın eş değer olduğudur. Bir okurum tam bunu sormuş: "Aile şirketi olmak kötü müdür ve aile şirketlerinin başarısız olduğu kanıtlanmış mıdır?"

Soru çok güzel. Bu konuda yapılmış onlarca kitap, yüzlerce araştırma var. Bu konuda bir araştırmayı aktaracağım. Ancak, ondan önce, kurumsallaşma, iyi yönetim ve doğru iş modeline sahip olmakla, "aile şirketleri" karıştırılıyor. Aile şirketleri arasında bu özelliklere sahip olup, başarıya ulaşanlar da var.

American Universiy'den Ronald C. Anderson ve Temple University'den David Reeb'in araştırmalarına ulaştım. Bu iki uzman, aile şirketleri ve diğer şirketlerin performanslarını karşılaştırmışlar. Sonuçta, aile şirketlerinin, aynı sektördeki diğer şirketlere göre daha başarılı olduğunu saptamışlar.

Bir başka araştırma ise Spencer Stuart ile BusinessWeek dergisi tarafından ortaklaşa düzenlenmiş. Bur araştırmada, aile şirketleriyle, aynı sektördeki diğer şirketlerin performansları karşılaştırılmış. Örneğin, aile şirketlerinin hissedarlarına verdiği temettü yüzde 15.6 iken, aile olmayanlarda yüzde 11.2'de kalmış. Aktiflerden kar oranı aile şirketlerinde yüzde 5.4, diğerlerinde yüzde 4.1 oranında gerçekleşmiş. Ve en önemlisi kardaki artış aile şirketlerinde yüzde 21.1 düzeyine çıkarken, aile ile yönetilmeyenlerde yüzde 12.6'da kalmış.

Araştırma sırasında bizim de yakından tanıdığımız Wrigley dikkatimi çekti. Hani şu çiklet markası. 2.7 milyar dolarlık çiklet işi yapan bu şirket, 100 yıldan fazla geçmişe sahip ve hep aile tarafından yönetilmiş.